Ik weet niet of het u opgevallen is, maar langzaamaan werd de coronataal steeds poëtischer. Het begon wat hakkelend, Intelligente lockdown is niet echt dichterlijk. Ritmisch zwak, lelijk woord ook lockdown… maar dat wij samen ineens intelligent werd bevonden, maakte veel goed. De hele wereld ging op slot, maar wij, wij deden dat  slimmer, beter, intelligenter dan de rest, zo zijn wij. Die VOC- mentaliteit, weet u nog?

 Alleen samen klonk al beter, poëtischer, vooral die paradox. Ze sierde al snel de snelwegen en de Haagse echowand. Alleen samen.

Maar toen het nieuwe normaal. De aliteratie, de moeder van alle poëzie. Nieuw Normaal – eindelijk uitzicht – lonkend perspectief – Nieuw! Woord met Bijbelse allure: zie ik maak alles nieuw! Maar normaal?

 

voorgedragen op 18 mei 2020 – tweede webinar AmstelveenSpreekt