De storm van 1959 – ach hoe lang geleden? De woede van met verf smijtende schilders die de brave burgers schokte. Kunst was toen nog profetisch – visionair. De storm is allang gaan liggen – de woede van weleer is gesubsidieerde verontwaardiging geworden. De rebel Cobra is een huisdier geworden – in het beste geval keert ze zich nog eens om op de poef bij de haard. Wat nu? Wat blijft er van kunst als de rebellen slapen? Xander, gooi de deuren open – wek de Cobra in ons tot leven – laat dissonanten horen, le faut rire! verontrust ons… met een nieuw geluid, kom naar buiten verras ons.
Roep ons uit onze zetels, die we net weer geriefelijk hebben ingenomen, ‘Eentje meer, eentje minder misschien, maar ach, laten we maar gewoon verder gaan, blazertje aan dasje strikken en regeren maar…’
Kunst blaast het stof uit onze ziel, schijnt Picasso ooit te hebben gezegd – en als in ieder van ons een Picasso schuilt, Judith, ja ook in onze raadsleden, dan is het tijd voor een schoonmaak van onze ziel…. een nieuw begin, een nieuwe lente, kom uit je hol, uit je grot, uit je huis, je museum, je bunker van eigen gelijk – laat je verontrusten…
Het is de hoogste tijd want het is Pasen, feest van nieuw begin, heilige geboorte, opstaan. Deze week. En daarom vertel ik u een verhaal uit die andere kerk, die geen museum is, maar waar zoveel kunst ooit begonnen is – als u een gemeenschappelijk verhaal zoekt dan dit, geen 1000, maar 2500 jaar oud paasverhaal.
Elia de profeet, rebel is oud, moe, alleen en dus bang. Zo schuilt hij in een grot – want wat zal ik nog? God bestaat niet, en ik ga dood. En terwijl hij daar in die grot zit, in die bunker, dat graf, trekken storm, vuur, aardbeving voorbij – en nergens is God.
Tot dat – in de oeroude boeken waar ik uit leef staat het zo: – een stem van zachte stilte – een zuchtje, een moment, teer als dauw op jong gras zal de dichter zeggen – en Elia staat op en gaat naar buiten. Hij gaat staan en zegt : ‘Hier ben ik.’ Dat is het moment!
Dat is Pasen. Geen storm, maar een voorzichtige stem die je wakker roept tot een nieuw begin.
Zoek de stem op, de tegenstem in al het rumoer – in de kunst, in de ander, in de kerk, in de liefde, in je kind. Want al het nieuwe begint met een ander die een wereld opent. Een woord, dat je wakker roept uit je graf, je grot, je museum, je zekerheid –
Storm ? begint met de adem van een mens die jouw aanspreekt, met de kracht van een penseelstreek die jou iets nieuws laat zien.
Gezegend Pasen!