Er zijn van die dagen dat ik zo verlang naar een profeet. Een echte. Een die met oudtestamentische kracht zegt waar het op staat! Geen toekomstvoorspeller, geen dromer die wegzweeft naar het ooit, daar en straks. Nee, een echte. Een die ons voor of tegen, ons zwart of wit, ons wij of zij het zwijgen oplegt. Een die de waarheid spreekt. Toekomst brengt. Geen tijd te verliezen toch? Want het bos is op en het ijs gesmolten; de wanhopigen verzuipen in zee en de kinderen slapen op straat.
Soms verlang ik zo naar een profeet, maar dat verlangen duurt nooit lang – want kijk: daar is de nuance al, daar zijn de kanten van de zaak, de voors en tegens, het gewik en geweeg, de grijze tinten van verstand van zaken – vermoeid sla ik nog een pagina om.
Godzijdank is dan toch iemand zijn die de kieren in het systeem weet te vinden, een ander die de weg zoekt door de mazen in de wet, iemand die luis in de pels wil zijn, iemand die blijft speuren tot hij betrouwbaarheid vindt, iemand die zich niet neerligt bij wat niet kan en nooit niet, iemand die moedig zijwaarts gaat, terug desnoods om te zien wie bleef steken.
Godzijdank is er iemand die niet gehaast is, zodat ze dat kan zien wat wij al vergeten waren – iemand die nog traag gelooft in een woord of een daad. In iets wat er niet is misschien, maar waarvan je nu al hoopt dat het je straks verrast.
Godzijdank is er altijd weer een ander – iemand die opstaat en zegt,

he jij, kom we gaan –

want zo begint profetie.

 

voorgedragen op 14 september 2020 – webinar AmstelveenSpreekt